Θεσσαλονικιός επιστήμονας έκανε το GPS …μπρελόκ!

Της Φιλίας Νομικού

Θέλετε να ξέρετε που βρίσκεται το παιδί σας ανά πάσα στιγμή, όταν είστε σε διακοπές; Έχετε συγγενή με αλτσχάιμερ και αισθάνεστε ασφάλεια αν μπορείτε να τον εντοπίσετε όποτε βγαίνει από το σπίτι; Θέλετε να νοιώθετε πως… κάποιος σας προσέχει, ακόμα και στον Όλυμπο όπου κάνετε ορειβασία; Θέλετε να αισθανθείτε λίγο… μυστικός πράκτορας; Ε, λοιπόν, ο προσωπικός σας δορυφόρος μπορεί να σας ενημερώνει με κόστος μόλις… 5 ευρώ το μήνα, χάρη σε μια εφαρμογή που δημιούργησε ένας Θεσσαλονικιός επιστήμονας, o 41χρονος μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών Μανώλης Ανδρεαδάκης και μάλιστα χωρίς τις «πλάτες» πανεπιστημιακών χρηματοδοτήσεων!

Το Livetrackme, πατέντα του δημιουργού του, είναι μία συσκευή σε μέγεθος περίπου ενός σπιρτόκουτου και βάρους 100 γραμμαρίων, που χρησιμοποιεί σύστημα GPS και το παντρεύει με σήμα κινητής τηλεφωνίας, έτσι ώστε, το σύστημα να δουλεύει αποτελεσματικά ακόμα και με …ίχνος «σήματος», που μπορεί να μην αρκεί ούτε για αποστολή SMS ή για κλήση σε τηλέφωνα κινδύνου. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η  συσκευή λειτουργεί  με μία απλή κάρτα κινητού και η αυτονομία του μπορεί να φτάσει τις 48  ώρες.   Το Livetrackme ξεκίνησε να χρησιμοποιείται στο εξωτερικό το 2006 στο εξωτερικό, αφού …ουδείς προφήτης στον τόπο του και μόλις φέτος επέστρεψε στη γεννέτειρά του!

«Το να κάνεις έρευνα στην Ελλάδα είναι εύκολο», λέει ο ίδιος στην Karfitsa. «Αρκεί να έχεις όρεξη για δουλειά. Είχα διάφορες άλλες ασχολίες και εργασίες και μετά το οκτάωρο, εργαζόμουν στο δικό μου project, καμιά φορά ξενυχτώντας. Το πρόβλημα στην Ελλάδα, αρχίζει στην εμπορική αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας, καθώς ο ιδιωτικός τομέας, προσφέρει μικρές ευκαιρίες χρηματοδότησης.»

Παρ` όλα αυτά, ο κ. Ανδρεαδάκης, ο οποίος …απέφυγε τη μονιμοποίηση στο τμήμα μηχανογράφησης πανεπιστημιακού ιδρύματος όπου διετέλεσε επικεφαλής, ήταν αποφασισμένος να επενδύσει τις προσπάθειές του μόνο στον ιδιωτικό τομέα. Και δικαιώθηκε.

Όλα ξεκίνησαν με την πρώτη πιλοτική χρήση του Livetrackme -όπως είναι πλήρης τίτλος του- σε έναν αγώνα Αλεξιπτώτου Πλαγιάς στην Ελλάδα. Οι ξένοι αθλητές που συμμετείχαν, έκαναν αμέσως γνωστό το ελληνικό επίτευγμα στο εξωτερικό. Και μάλιστα, από το 2010, το συγκεκριμένο «εργαλείο» αποτελεί βασικό εξάρτημα των συμμετεχόντων σε κάθε διοργάνωση των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων Αλεξιπτώτου Πλαγιάς και Αετού.

Η συσκευή ήταν αρχικά προορισμένη  να χρησιμοποιείται για  την ασφάλεια των αθλητών extreme sports όπως η αναρρίχηση και το αλεξίπτωτο πλαγιάς  (παραπέντε). Κατά τη διάρκεια του αγώνα δίνει το ακριβές στίγμα όλων των αθλητών  έτσι διοργανωτές και κοινό μπορούν να παρακολουθούν ακριβώς την θέση των αθλητών και  να επέμβουν σε οποιοδήποτε αναποδιά . Μία ακόμη χρήση ήταν η καταγραφή των διαδρομών αθλητών σε αθλήματα όπως το σκι, ποδηλασία, Moto cross.

Ουσιαστικά το livetrack καταφέρνει με πολύ μικρό κόστος να εντοπίζει να  αναμεταδίδει  αλλά και να καταγράφει σε πραγματικό χρόνο την θέση αυτού, που έχει τη συσκευή. Η χρήση του ξεφεύγει πλέον από τα αθλητικά «δρώμενα» και εξαπλώνεται σε εμπορική αλλά και ιδιωτική χρήση.

Αποτελείται από δύο κομμάτια αυτό που μπορεί να το έχει ο καθένας πάνω του  αλλά και αυτό που μπορεί να τοποθετηθεί σε αυτοκίνητα, βάρκες, φορτηγά, και όλων των  τύπων οχημάτα. Στην περίπτωση της χρήσης του σε οχήματα λειτουργεί ως πολύ καλό  αντικλεπτικό καθώς ανά 2 δευτερόλεπτα μπορεί να μεταδίδει τη θέση του οχήματος. Κάποιες  από τις «πολύτιμες» λειτουργίες του είναι η ρύθμιση του ώστε σε μεταφορές που κάνουν  φορτηγά οχήματα να μην ανοίγει η πόρτα του οχήματος μέχρι να φτάσει σε συγκεκριμένες  συντεταγμένες . Επίσης είναι δυνατή η καταγραφή της πορείας του οχήματος, η κατανάλωση καυσίμου όπως και η ώρα, αλλά και η τοποθεσία που άνοιξε η πόρτα.

Στην αντικλεπτική του μορφή εκτός από την καταγραφή της θέσης αλλά και την ένδειξη της  πορείας του μπορεί να στείλει μήνυμα  sos στην περίπτωση που το όχημα, η βάρκα, το σκάφος,  το μηχανάκι ή ακόμη και το ποδήλατο «βγουν» από την επιτρεπόμενη ακτίνα, ή από το δρομολόγιο που έχει προκαθοριστεί.

Η ίδια χρήση, δηλαδή να σταλεί sos μήνυμα το οποίο να δηλώνει την θέση αλλά και το ότι  υπάρχει έξοδος από την επιτρεπόμενη ακτίνα   μπορεί να γίνει και με παιδιά ηλικιωμένους  ή  και σκύλους  με τη φορητή συσκευή.Ακόμη μπορεί να  προγραμματιστεί σύμφωνα με την ώρα επιστροφής δηλαδή εάν κάποιος πάει για σκι μπορεί να  το προγραμματίσει να σταλεί με sms η διαδρομή αλλά και η τελευταία του θέση εάν δεν έχει  επιστρέψει στη βάση του συγκεκριμένη ώρα.

«Είναι πραγματικά πολύ μεγάλος ο αριθμός ανθρώπων που δεν θα είχαν χαθεί ή θα είχαν  βρεθεί πολύ πιο γρήγορα εάν είχαν στην κατοχή τους τη συγκεκριμένη συσκευή», ανέφερε ο Θανάσης Ζαχαριάδης, ο οποίος ανέλαβε τη διανομή του LivetrackMe στην Ελλάδα. Η αγορά και η εγκατάσταση ( εάν χρειαστεί) ανέρχεται περίπου στα 200 ευρώ. Η χρήση του  ανάλογα με τις υπηρεσίες που καλύπτει κυμαίνεται από 1 εως 5 ευρώ το μήνα. Η συσκευή  όπως προαναφέραμε λειτουργεί με μία απλή κάρτα sim συγκεκριμένης εταιρείας κινητής  τηλεφωνίας  και μεταδίδει τα δεδομένα μέσω των κεραιών κινητής τηλεφωνίας.

Η Θεσσαλονίκη του «χθες», παρούσα στο «σήμερα» των κατοίκων της…

Της Φιλίας Νομικού

«Κοίταξε να δεις πόσα πράγματα δεν ξέρω για τη Θεσσαλονίκη…»

Η παραπάνω φράση, ήταν ο κοινός παρονομαστής των εντυπώσεων που εξέφρασαν όσοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του «OPEN HOUSE» που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη.

Η διοργάνωση προσέλκυσε κόσμο κάθε ηλικίας, αποτελώντας το έναυσμα για να δούμε κτίρια της Θεσσαλονίκης… με άλλο μάτι. Κτίρια που μπορεί καθημερινά όλοι μας να προσπερνάμε χωρίς να τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, αφού θεωρούμε δεδομένο ότι και την επόμενη μέρα θα βρίσκονται εκεί. Όμως, αν περάσεις το κατώφλι τους σε «υποδέχονται» ιστορίες, μύθοι και εικόνες ολοζώντανες που «αφηγούνται»… ψηφίδες από το μακραίωνο «μωσαϊκό» της Θεσσαλονίκης.

Αχειροποίητος

Η επιβλητική της οροφή τραβά το βλέμμα του επισκέπτη προς τα πάνω, σε όλα τα μήκη και πλάτη του ναού, μέχρι να σταθεί εύλογα στην μεγάλη σκαλωσιά που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία. «Βρίσκεται εκεί για εργασίες αποκατάστασης» η ξεναγός μας από το open house.

Ο ναός, που σήμερα στεγάζει καθημερινά τη λατρεία των Χριστιανών του κέντρου της πόλης (και όχι μόνο), για πολλά χρόνια λειτουργούσε ως τζαμί. Μάλιστα ο Μουράτ ο Β΄ έχει αφήσει το στίγμα του σε μία από τις κολόνες της εκκλησίας, όπου αναγράφεται ότι ο Μουράτ πήρε την πόλη. Αυτό που μας έκανε πραγματικά εντύπωση ήταν «ο μύθος» της προέλευσης του  ονόματος της εκκλησίας. Μία από τις εκδοχές  είναι το θαύμα της αλλαγής της μορφής της Παναγίας, όπου από βρεφοκρατούσα η εικόνα της αλλάζει και γίνεται  ‘’αχειροποίητη’’ . Στο ναό βρίσκεται μία σπάνια παλαιολόγια  εικόνα που πλέον όμοιες της  συναντά κανείς σε μουσεία και σε ιδιωτικές συλλογές. Λίγο αργότερα καταλάβαμε γιατί είναι απαραίτητη η σκαλωσιά στον εσωτερικό της χώρο αφού στη δεξιά πλευρά του ναού πάνω από τις κολόνες εμφανίζονται 2  από τους 18 συνολικά μάρτυρες  που απεικονίζονται σε ψηφιδωτή μορφή. Οι μάρτυρες φορούν όλοι στρατιωτικά ρούχα και κρατούν το σταυρό του μαρτυρίου στο δεξί τους χέρι.

Το διατηρητέο στην οδό Επιμενίδου

“Φωλιασμένο” στην Άνω Πόλη, είναι το… «ερείπιο που έγινε άνθρωπος», όπως το χαρακτηρίζει ο Μ.Νομικός, ένας εκ των αρχιτεκτόνων που πραγματοποίησαν την αποκατάσταση του κτιρίου. Η είσοδος στο κτίριο γίνεται από μία ξύλινη σκάλα, ενώ έντονα  στοιχεία ξύλου  παρατηρήσαμε και σε πολλά άλλα σημεία.  Κατά τις  εργασίες της αποκατάστασης βρέθηκαν πολλά υπολείμματα της μονής του Οσίου Δαβίδ. Η πρώτη χρήση του κτιρίου ήταν ως κατοικία Τούρκων, μετά από χρόνια φιλοξενεί οικογένειες προσφύγων, ενώ αργότερα παραδίνεται … στα χτυπήματα του χρόνου. Έντονη είναι η αίσθηση των χρόνων στην παλιά πέτρα με την οποία είναι κατασκευασμένος ο χώρος που μαγείρευαν. Η «παγωνιά» της έμοιαζε να εκφράζει το παράπονο της εγκατάλειψης για πολλά χρόνια, μέχρι να αναπαλαιωθεί το κτίριο και να αποκτήσει τη σημερινή χρήση του ως χώρος γραφείων, που στεγάζει διάφορες εταιρείες και επαγγελματικούς συλλόγους.

Μονή Λατόμου

Ο ναός του οσίου Δαβίδ, καθολικό άλλοτε της μονής του Σωτήρος Χριστού του Λατόμου ή Λατόμων βρίσκεται στην Άνω Πόλη κοντά σε πάροδο της  Φωτίου στο τέλος της Αγίας Σοφίας. Ήταν σαν να μας φιλοξενούσε κάποιος φίλος στην μικρή αυλή του σπιτιού του – η οποία μάλιστα έχει και μία υπέροχη θέα της Θεσσαλονίκης – παρά σε έναν χώρο μοναστικής διαβίωσης. Οι γλάστρες με τις μικρές κόκκινες πιπεριές αλλά και τα φροντισμένα λουλούδια σε έκανα να αισθανθείς οικεία.   Η επίσημη αφιέρωση του στη μνήμη του Οσίου Δαβίδ του Θεσσαλονικέως έγινε το 1921, όταν από τζαμί γνωστό με την επωνυμία Suluka, καθαγιάστηκε ως χριστιανικός ναός. Το όνομα  της μονής σχετίζεται με τα λατομεία πέτρας που υπήρχαν στην περιοχή.

Σύμφωνα με τη διήγηση του Ιγνατίου,  ηγουμένου της μονής Ακαπνίου στη Θεσσαλονίκη,  η μονή λατόμου  χτίσθηκε από την κόρη του Μαξιμιανού Θεοδωρα,  η οποία είχε ασπασθεί τον χριστιανισμό. Την ίδια εποχή, το καθολικό του μοναστηριού διακοσμήθηκε με ψηφιδωτά και ανεικονικές τοιχογραφίες ,  με δαπάνη κάποιας άγνωστης γυναίκας,  όπως αναφέρεται και στην επιγραφή του ψηφιδωτού που υπάρχει μέσα στο  μικρό ναό ακόμη και σήμερα .Ανάψαμε ένα κερί και μπήκαμε μέσα στη μονή… Πρωτόγνωρη αίσθηση του χώρου, πολύ μικρός και σε σχήμα παραλληλόγραμμου με παχιά  μοκέτα στο πάτωμα και την απαράμιλλου κάλους ψηφιδωτή  παράσταση της Θεοφανείας. Κατά την περίοδο της εικονομαχίας, το ψηφιδωτό σκεπάστηκε από δέρμα και ασβέστη και ‘’εμφανίσθηκε’’ περίπου στο 813 με 820, όταν το δέρμα έπεσε ξαφνικά μετά από σεισμό και  αποκαλύφθηκε η ψηφιδωτή Θεοφανεία.

Το Γενί τζαμί

Είναι το τελευταίο τζαμί που χτίστηκε στην πόλη και το μόνο που κατασκευάστηκε έξω από τα τείχη, στην περιοχή του Χαμιντιέ. Ολοκληρώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το 1902, σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι (Vitaliano Poselli). Βρίσκεται στη συμβολή των σημερινών οδών Αρχαιολογικού Μουσείου και Πραξιτέλους. Μπαίνουμε στην αυλή που φιλοξενεί το κτίριο και η Βίκυ, η ξεναγός μας, εξηγεί γωνιά – γωνιά την ιστορία του. «Εκείνη την περίοδο η Οθωμανική αυτοκρατορία βρισκόταν στη δύση της και προσπαθούσε να επιβιώσει με τον εξευρωπαϊσμό της. Βασικό στοιχείο της πόλης αποτελεί ο πολυεθνικός της χαρακτήρας, όπου κυρίαρχη θέση κατείχαν το εβραϊκό, το μουσουλμανικό και το χριστιανικό στοιχείο. » Οι εβραίοι αποτελούσαν σχεδόν το 50% του πληθυσμού.

Μπαίνουμε μέσα στο γενί τζαμί. Παρά το γεγονός ότι ο χώρος είναι «ενεργός» ως στέγη πολιτιστικών εκδηλώσεων και εκθέσεων,  σου αφήνει μια αίσθηση …κρύου (ίσως λόγω της απουσίας μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε έναν τόσο ευμεγέθη χώρο) με διάφορες επιγραφές και σύμβολα τριγύρω όπως το αστέρι του Δαβίδ. Κάποτε, όταν το σημερινό μνημείο ήταν πιο “ζεστο” ως καθημερινός χώρος λατρείας, ήταν εδώ, που ο Σαμπατάι Σέβη, ένας ραββίνος της εποχής, ανακήρυξε τον εαυτό του …μεσσία και βασισμένος σε μία προφητεία που ανέφερε πως ο μεσσίας πρέπει να πάρει το στέμμα κάλεσε τους «ακόλουθους του» να τον βοηθήσουν ώστε να καθαιρέσει τον Σουλτάνο. Ο σουλτάνος τον συλλαμβάνει  και ο Σέβη αλλαξοπιστεί  για να σώσει τη ζωή του. Οι εξισλαμισμένοι εβραίοι λέγονται  Ντονμέδες, προέρχονται από την αριστοκρατία της ισραηλιτικής κοινότητας και φέρνουν την πόλη σε επαφή με τη γαλλική παιδεία.   Το Γενί Τζαμί, λοιπόν, είναι  ο λατρευτικός χώρος αυτής της ιδιότυπης λατρευτικής ομάδας και αποτελεί τυπικό δείγμα εκλεκτικισμού με στοιχεία αναγέννησης και μπαρόκ, αλλά και βυζαντινές, ισλαμικές και νεοκλασικές επιρροές.

Στο εσωτερικού του τζαμιού στη mihrab είναι τοποθετημένη επιγραφή, η οποία επισημαίνει «στρέψε το πρόσωπό σου προς την κατεύθυνση του ανώτατου ιερού». Πρόκειται για στίχο του Κορανίου. Υπενθυμίζει στους πιστούς ότι πρέπει να σταματήσουν να προσεύχονται στραμμένοι προς την Ιερουσαλήμ, όπως οι Εβραίοι, αλλά να στρέφονται προς τη Μέκκα. Αυτός ο στίχος είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Ντονμέδες, καθώς με αυτόν όχι μόνο δήλωναν με σαφήνεια την πίστη τους και την απομάκρυνσή τους από το εβραϊκό τους παρελθόν αλλά και «εξαπατούσαν» τους Μουσουλμάνους, οι οποίοι τους έβλεπαν να προσεύχονται σύμφωνα με το ισλαμικό τυπικό, χωρίς όμως να γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.

Μετά την ένωση της Θεσσαλονίκης με την Ελλάδα το 1912, το τέμενος σταμάτησε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας και ο μιναρές του γκρεμίστηκε. Το 1922, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως προσωρινό καταφύγιο για πρόσφυγες.

Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας

Η Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή βρίσκεται στην όδό Β. Όλγας 108 στην Ανάληψη χτισμένη το 1893 από τον Πιέρο Αριγκόνι. Αποτελεί μία από τις ελάχιστες σωζόμενες ιστορικές επαύλεις του κεντροευρωπαϊκού εκλεκτισμού στη συνοικία των Εξοχών της Θεσσαλονίκης. Τα ξύλινα πατώματα της φιλοξενούν  πρίγκιπες, λαμπρές δεξιώσεις, την ελίτ της εποχής.

Η περιοχή ξεκινά να κατοικείται από το 1870, όταν έχουμε την πρώτη έξοδο του κόσμου από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μέχρι τότε οι συνοικίες της Θεσσαλονίκης είναι γύρω από τζαμιά. Για πρώτη φορά το 1870 η θρησκευτική λατρεία δεν έχει σημασία ως γνώμονας και επίκεντρο οικιστικής ανάπτυξης. Το 1890 ενισχύεται η μετανάστευση από το κέντρο της πόλης την ίδια χρονιά κατασκευάζεται η Αγίας Σοφίας και ξεκινά το χτίσιμο μεγάλων κτισμάτων.

Όλη η  περιοχή από το σιντριβάνι και ανατολικά της πόλης παίρνει το όνομα Καλαμαριά ( καλή + μεριά ). Η ξενάγηση και η ιστορία του κτιρίου μοιάζει με παραμύθι κάποιοι από τους επισκέπτες κάθονται στο μικρό παγκάκι που υπάρχει μέσα στην αίθουσα στηρίζουν το κεφάλι τους με τα χέρια και συνεχίζουν να ακούν με τα μάτια τους να γυρνούν δεξιά και αριστερά ψάχνοντας τα δωμάτια. Κοιτούν γύρω τους και οι εκφράσεις των προσώπων τους  είναι σαν να ζωντανεύουν όλα,  άντρες με  αυστηρό  φράγκο και γυναίκες με τα πλούσια φορέματα να περιφέρονται μέσα στο σπίτι, μουσική από πιάνο, γυρνάς το κεφάλι από την άλλη και είναι σαν να ακούς τα πόδια των παιδιών να ανεβοκατεβαίνουν τη σκάλα.

Μετά το 1912 και μέχρι τον Μάιο του 1913 κατοικεί εκεί ο πρίγκιπας Νικόλαος. Το 1916-1917 στην έπαυλη γίνονται οι διαπραγματεύσεις με τη Σερβία και εκεί υπογράφεται η συνθήκη φιλίας στις 13 Μάιου του 1913.  Το κτίριο περνά στα χέρια του κράτους  το 1923  και η εθνική τράπεζα αναλαμβάνει να δοθεί σε πρόσφυγες, ο πλειστηριασμός που πραγματοποιείται αργότερα αποβαίνει άκαρπος και η εθνική αγοράζει το κτίσμα για 4.001.000 δρχ. Μέχρι το 1928 το κτίριο μετατρέπεται σε γραφεία εταιρίας, ενώ λίγο αργότερα  στεγάζεται εκεί το 5ο γυμνάσιο αρρένων , επιτάσσεται από Γερμανούς και το 46 επανέρχεται το σχολείο, με διευθυντή τον εκπαιδευτικό Κότσιρα. Τότε  παίρνει μορφή  για πρώτη φορά  το 1ο πρακτικό σχολείο. Μέχρι το 1972 το κτίριο συνεχίζει να στεγάζει σχολεία με τις αίθουσες του να φιλοξενούν 60 με 70 μαθητές η κάθε μία . Για 10 χρόνια περίπου μένει ανεκμετάλλευτο και ακατοίκητο  ενώ από το 1989 λειτουργεί με τη σημερινή του μορφή σαν εκθεσιακός χώρος, εκδοτικός οίκος αλλά και πολιτιστικό κέντρο. Αξίζει να σημειωθεί πως το Γενί Τζαμί χτίσθηκε ώστε να εξυπηρετεί τους κατοίκους αυτής της περιοχής.

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Το αρχαιολογικό μουσείο βρίσκεται στην Πλατεία ΧΑΝΘ,  έκανε δύο χρόνια να ολοκληρωθεί (άλλη Ελλάδα τότε) και εγκαινιάστηκε το 1962, για να στεγάσει …τις αποδείξεις της ιστορίας μας. Αρχιτέκτονας ήταν ο Πάτροκλος Καραντινός ο οποίος εμπνεύστηκε από τις αρχαίες ελληνικές κατοικίες,  δημιούργησε μία εσωτερική αυλή με τους χώρους να είναι γύρω από την αυλή σε μορφή Π . Το ταξίδι ξεκινά και τελειώνει εκεί που βρισκόμαστε στην εσωτερική αυλή του μουσείου μία σύντομη βόλτα στους χώρους και συνειδητοποιεί κανείς πόσα πράγματα δεν έχει προσέξει. Τα παράθυρα το φυσικό φως ο αέρας που κυκλοφορεί μέσα στο μουσείο ο εξωτερικός χώρος, λεπτομέρειες που αν δεν τις επεσήμαναν μπορεί ακόμη και μετά από πολλές επισκέψεις στο μουσείο να μην προσέχαμε.   Ο αρχιτέκτονας εισάγει το φυσικό φως για την ανάδειξη των εκθεμάτων με πολλά παράθυρα και τοίχους από  υαλότουβλο . Επέκταση των γραφείων του μουσείου γίνεται το 80. Από το 2003 μέχρι το 2006 το μουσείο κλείνει για αλλαγές και ανακαίνιση ο Νίκος Φυντικάκης το 2003 διαπλατύνει το χώρο .

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

Βρίσκεται στη Λ. Στρατού  και πολύ κοντά στο αρχαιολογικό μουσείο ήταν ευκαιρία να «πεταχτούμε» από το ένα στο άλλο και χάρη στην προηγούμενη ξενάγηση καταλάβαμε εύκολα και εδώ τη φιλοσοφία του αίθριου και την ομαλή μετάβαση από εξωτερικούς σε εσωτερικούς χώρους αλλά και το άπλετο φυσικό φως που θέλει ο αρχιτέκτονας να μπαίνει μέσα στο κτίριο περήφανοι που αντιλαμβανόμαστε κάτι από όλα αυτά που βλέπουμε προχωρούμε στο εσωτερικό του.  Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κτίρια της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής και ίσως το καλύτερο δημόσιο κτίριο από οπλισμένο σκυρόδεμα που κατασκευάστηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Η κύρια συνθετική του ιδέα είναι η δημιουργία μιας ανοδικής ελικοειδούς πορείας ξεκινάμε να  περπατάμε και γύρω μας ξετυλίγεται η «βυζαντινή» Θεσσαλονίκη μεγάλα παράθυρα στους διαδρόμους με τις αίθουσες να αναπτύσσονται κατά μήκος και αυτό γιατί ο αρχιτέκτονας θέλει να υπάρχει ελεύθερη κίνηση και επιλογή  από τον επισκέπτη της περιόδου που θα επισκεφθεί και πραγματικά ισχύει την προσοχή μας τραβάει η μεγάλη αίθουσα με εικόνες κάθε μεγέθους. Ιδιαίτερη αίσθηση δίνει η εναλλαγή των υλικών στο δάπεδο  από μάρμαρο σε ξύλο το αντιλαμβανόμαστε στο βήμα μας η αίσθηση είναι πιο μαλακή και κατά κάποιο τρόπο σε χαλαρώνει λίγο πριν ολοκληρωθεί η ξενάγηση μας . Μη ξεχάσουμε να αναφέρουμε πως εντύπωση μας έκανε ότι το αίθριο του μουσείου ξηλώθηκε και επανατοποθετήθηκε 3 φορές για να έχει την σημερινή του μορφή .

Διατηρητέο κτίριο γραφείων στο λιμάνι

Το εν λόγω διατηρητέο βρίσκεται στην Ν. Βότση 3. Πρόκειται για ένα τριώροφο  κτίριο που διασώθηκε από την πυρκαγιά του 1917 και διατηρείται αναλλοίωτο στη νέα του χρήση, ως αρχιτεκτονικό γραφείο. Ανεβαίνουμε τη στενή μαρμάρινη σκάλα βρισκόμαστε στο πρώτο όροφο του κτιρίου και πραγματικά δεν έχει περάσει από πάνω του τα πατώματα από χοντρό ξύλο ένα περίεργο διακριτικό χρώμα στους τοίχους και το όμορφο πάντρεμα του παλιού με το καινούριο αφού τα καινούρια γραφεία τα φωτιστικά τα έπιπλα ταιριάζουν απόλυτα . Αρχικά το κτίριο  λειτουργεί  ως εμπορικό κατάστημα στο ισόγειο και κατοικία στον όροφο. Μέχρι το 50’  στεγάζει  γραφεία ναυτιλιακής εταιρείας την ίδια χρονολογία γίνεται η προσθήκη του 2ου ορόφου ο οποίος χρησιμοποιείται ως κατοικία – χώρος ανάπαυσης . Τη δεκαετία 70 με 80 το ισόγειο του φιλοξενεί ταβερνεία ενώ στους πάνω ορόφους λειτουργεί οίκος ανοχής – ίσως για αυτό και τα μικρά δωμάτια που επικοινωνούν μεταξύ τους- .
Το 1996 αποκαταστάθηκε στην αρχική του τυπολογία για χρήση αρχιτεκτονικού γραφείου, το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Συντηρείται  η πρόσοψη του κτιρίου και διατηρείται η εσωτερική του διαρρύθμιση. Εξοπλίζεται με ειδικά σχεδιασμένη επίπλωση και φωτισμό.

Το OPEN HOUSE ολοκληρώθηκε, αφήνοντας ως… παρακαταθήκη την προοπτική μετατροπής του σε σταθερό θεσμό που θα ενώσει τη μνήμη των Θεσσαλονικέων και των επισκεπτών της πόλης, με το «χθες» μιας πόλης, που δηλώνει… παρόν στην καθημερινότητα του «σήμερα» των κατοίκων της.

Ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες τη Λυδία Φαρούπου

Διέσχισε χιλιόμετρα για το «Χαμογέλο του Παιδιού»

της Φιλίας Νομικού

Διέσχισε 2.600 χιλιόμετρα πάνω σ” ένα ποδήλατο για χάρη των παιδιών, αγαπά τις προκλήσεις και τα ταξίδια. Ο λόγος για τον 36χρονο πυροσβέστη από τον Σταυρό Θεσσαλονίκης Ιορδάνη Στάιο.  Ο 36χρονος πυροσβέστης μιλά στην «Κ»  για το ταξίδι, τις δυσκολίες αλλά και την ζεστασιά των ανθρώπων που εισέπραξε. Παράλληλα καλεί όλο το κόσμο να συνεχίσει να στηρίζει τα παιδιά αλλά και το «Χαμόγελο» με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.

Πως ξεκίνησε όλο αυτό το εγχείρημα με ποια σκέψη και ποιο σκοπό ;

Το ταξίδι αυτό ήταν για μένα μία πρόκληση. Ξεκίνησα να το οργανώνω λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Έκλεισα τα εισιτήρια από Θεσσαλονίκη – Βερολίνο και το εισιτήριο του τρένου από το Βερολίνο στο Ρόστοκ. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα και το ποδήλατο, ξεκίνησα να κάνω μεγάλες αποστάσεις. Ξέρετε είμαι λάτρης των ταξιδιών περιπέτειας και πάντα σε συνδυασμό προσπαθούσα να βοηθάω  παιδιά χωρίς αυτό να παίρνει δημοσιότητα. Έτσι σκέφτηκα πως θα μπορούσα να βοηθήσω τα παιδιά του χαμόγελου μέσω των μηνυμάτων(sms).

Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού;

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν οι καιρικές συνθήκες. Όταν σχεδίασα το ταξίδι υπέθεσα ότι τέλη Μαρτίου θα είναι η αρχή της άνοιξης. Τελικά δεν ήταν έτσι. Έτυχα στον πιο κρύο Μάρτη των τελευταίων 130 χρόνων.H θερμοκρασία όταν έφτασα στο Ρόστοκ ήταν -11.

Ο σκοπός του ταξιδιού πραγματοποιήθηκε ;

Η πρόκληση να έρθω με το ποδήλατο έγινε, ήρθα. Το ποσό που έχει συγκεντρωθεί δεν το γνωρίζω ακόμη αλλά η σελίδα του χαμόγελου έχει αρκετά like αν το καθένα από αυτά είναι και ένα μήνυμα στήριξης πιστεύω ότι το ποσό είναι ικανοποιητικό.

Υπήρχε από κάπου στήριξη ;

Δεν υπήρχε σπόνσορας ή χορηγός τα έξοδα τα έχω καλύψει μόνος μου. Ήταν ένα ταξίδι χαμηλού κόστους. Παραπάνω από τις μισές ημέρες κοιμόμουν σε αντίσκηνο. Απλά λόγω της ιδιότητας του πυροσβέστη,  με φιλοξένησαν συνάδελφοι πυροσβέστες στην Σερβία την Ουγγαρία την Μπρατισλάβα και το Μπρνο.

Θα το ξανακάνατε;

Θα το ξαναέκανα σίγουρα . Απλά θα ήθελα να μην είμαι μόνος μου θα ήθελα να είχα παρέα. Μέχρι την Αυστρία το ταξίδι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου λόγω καιρού. Αναγκάστηκα να σπρώχνω το ποδήλατο γιατί από το χιόνι υπήρχαν ποδηλατοδρόμοι που ήταν κλειστοί. Όταν κάνεις ποδήλατο ζεσταίνεσαι κιόλας αλλά σ αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούσα ούτε να ξεκουραστώ το κρύο ήταν πάρα πολύ.

Οι στάσεις γίνονταν σε σουπερ μάρκετ ή σε κάποιες στάσεις λεωφορείων.

Τι είναι αυτό που θυμάστε πιο έντονα από το ταξίδι;

Η επαφή με τους ανθρώπους και κυρίως με τους Σέρβους συναδέλφους που παρά τις δύσκολες συνθήκες εργασίας τους μου έδωσαν το κρεβάτι τους. Με φιλοξένησαν μου έδωσαν να κοιμηθώ έναν από τους 3 καναπέδες που υπήρχαν και ο ένας απο τους Σέρβους πυροσβέστες  κοιμήθηκε σε ένα παλιό ράντζο. Δεν με άφησαν να φύγω έτσι,  αναγκάστηκα να τους πω ψέματα ότι δεν τρώω πρωινό ότι τρώω κατευθείαν το μεσημέρι γιατί δεν ήθελα να τους επιβαρύνω. Πέρασα τα σύνορα της Σερβίας και έκλαιγα. 

Στ. Μαλέλης: «Νέοι δημοσιογράφοι πρέπει να εισβάλουν και να διώξουν τα λαμόγια από την tv»

Συνέντευξη στη Φιλία Νομικού

Ο Σταμάτης Μαλέλης, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Το τέρας και εγώ» στη Θεσσαλονίκη, μιλά για την κατάθλιψη, για την τηλεόραση και για τα ισόβια Παπαγεωργόπουλου. 

Κύριε Μαλέλη, πως ξεκίνησε η σκέψη να γράψετε το βιβλίο;

Ήτανε δύο οι λόγοι που ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο. Ο  πρώτος λόγος ήταν η ανάγκη να λυτρωθώ, να αυτοθεραπευτώ, να κάνω μία ψυχανάλυση παράλληλα με την διαδικασία που ακολουθούσα με τους επιστήμονες. O δεύτερος και ο πιο σημαντικός λόγος ήταν όταν κατάλαβα ότι γύρω μου υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που υπέφεραν από κατάθλιψη και επειδή αρχίσαμε να συζητάμε κατάλαβα ότι κάτι πρέπει να γίνει, ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι ένα επιφανειακό φαινόμενο, είναι μία πραγματική νόσος που έχει αποκτήσει διαστάσεις πανδημίας τουλάχιστον στην Ελλάδα και βέβαια σε όλη την Ευρώπη. Το έκανα λοιπόν για δύο διαφορετικούς λόγους και για να προσφέρω γιατί θεωρώ ότι έχω βάλει ένα λιθαράκι στο να αντιμετωπιστεί αυτή η νόσος με την έννοια ότι έριξα τα ταμπού, ότι ο άλλος δεν ντρέπεται να πει ότι είμαι καταθλιπτικός, δεν ντρέπεται να πει ότι έχω ψυχικό πρόβλημα να πάει στο γιατρό που είναι σημαντικό και το δεύτερο, έκανα καλό στον ίδιο μου τον εαυτό γιατί γράφοντας για όλα αυτά τα πράγματα από τα οποία υπέφερα λυτρώθηκα.

Υπάρχει κάποιο κεφάλαιο που για εσάς είναι ιδιαίτερο;

Ένα κεφάλαιο δεν είναι. Το σημείο που θα μπορούσα να ξεχωρίσω είναι όταν μπήκα στο νοσοκομείο για άλλο λόγο -και για πρώτη φορά μπήκα στο νοσοκομείο- και τότε πίστεψα ότι δε θα το αντέξω να μείνω εκεί, ήμουν ένας καταθλιπτικός που εκφραζόμουν πιο πολύ με φοβίες. Το ότι άντεξα το νοσοκομείο μου φάνηκε ότι είχα πετύχει μία πολύ σημαντική νίκη. Το θεωρώ, λοιπόν, ιδιαίτερο κεφάλαιο στον αγώνα μου κατά της κατάθλιψης και για να στο συνδυάσω και μ’ αυτό που ζω τώρα είναι ότι μετά το έμφραγμα που έπαθα πριν από λίγο καιρό και ήμουν στην εντατική για 15 ημέρες από την ημέρα που βγήκα δεν ξαναπαίρνω αντικαταθλιπτικά γιατί δεν φοβάμαι το θάνατο, άρα οι δύο αυτές περιπέτειες μου με βοήθησαν πάρα πολύ. Θα μπορούσα να έχω πεθάνει και να έχει τελειώσει η κατάθλιψη στο λέω και λίγο γελώντας αλλά τέλος πάντων ότι έφτασα σε άκρα με βοήθησε πάρα πολύ και τα θεωρώ δύο σημαντικούς σταθμούς για τη ζωή μου.

Πως βλέπεται αυτό τον καιρό τα μέσα ενημέρωσης;

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βρίσκονται σε αδιέξοδο. Νομίζω ότι έχουν χτυπηθεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τομέα από την κρίση. Η διαφήμιση από το 2008 μέχρι και σήμερα έχει πέσει περίπου 80%. Στηρίζονται χάρη στην επιμονή κάποιων μετόχων να βάζουν το χέρι βαθιά στην τσέπη. Εύχομαι να περάσει γρήγορα η κρίση γιατί θα δούμε δυστυχώς συρρίκνωση των θέσεων εργασίας, θα δούμε περικοπές, θα δούμε κι άλλα πράγματα που μόνο ευχάριστα δεν είναι αντίθετα είναι πολύ δυσάρεστα.

Στους νέους δημοσιογράφους στα παιδιά που βγαίνουν τώρα με τι τα  συμβουλεύεται να εξοπλιστούν;              

To πιο βασικό είναι να μάθουν καλά τη δημοσιογραφία να μάθουν τι χρειάζεται για να πουν την είδηση σωστά. Αυτό για να γίνει χρειάζεται να έχουν επαρκή γνώση του γεγονότος, για να έχεις επαρκή γνώση του γεγονότος θα πρέπει να έχεις και επάρκεια γνώσεων γενικά  δηλαδή να έχεις και μία παιδεία και μία κουλτούρα. Το δεύτερο που νομίζω ότι θα πρέπει να ακολουθήσουν πιστά οι νέοι δημοσιογράφοι είναι το ήθος. Είναι κάτι που μένει στο τέλος της ημέρας και το θυμούνται όλοι. Ο ηθικός άνθρωπος ξεχωρίζει από τον ανήθικο και αυτό είναι το δια ταύτα στο τέλος της μέρας.

Όπως και η πολιτική, έχει απαξιωθεί από πολύ κόσμο και η δημοσιογραφία. Πρέπει να βγουν μπροστά νέοι δημοσιογράφοι;

Πρέπει να βγουν νέοι δημοσιογράφοι και να γίνει με τη μορφή εισβολής. Οι νέοι δημοσιογράφοι πρέπει να εισβάλουν και να διώξουν τα λαμόγια από τις διάφορες θέσεις που βρίσκονται,  δυστυχώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν γεμίσει από λαμόγια, δηλαδή το ήθος εκλείπει, έχουμε γεμίσει τα μέσα ενημέρωσης με ανθρώπους που θέλουν το χρήμα και τη δόξα. Επειδή δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος με τέτοια ιδανικά και τέτοιες αρχές, το έχει αποδείξει η ίδια μου η ζωή, γιατί όλοι από εκεί κρινόμαστε και όχι από ότι λέμε, νομίζω ότι πρέπει να τελειώνουν και να αποχωρούν σιγά – σιγά και να δώσουν τη θέση τους σε νέους ανθρώπους που βγαίνουν από σχολές και πανεπιστήμια καλλιεργημένοι και είναι έτοιμοι να προσφέρουν νέο ήθος και νέες αρχές στην τηλεόραση. Να προσφέρουν τη νέα τηλεόραση ίσως με μια μικρή καθοδήγηση δική μας και όχι για πολύ στην αρχή θα τον βρουν το δρόμο τους.

Εάν όμως αυτοί παραμείνουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα χαλάσουν και την επόμενη γενιά αλλά εγώ πιστεύω ότι είμαστε ακριβώς στο μεταίχμιο που τελειώσανε αυτοί και αρχίζει το καινούριο, θα γίνουν όλα καινούρια.  Η κρίση είναι σαρωτική για τον παλιό δεν μπορεί να αφήσει τίποτα όρθιο. Το μέλλον ανήκει στην έκπληξη και οι νέοι μόνο μπορούν να φέρουν την έκπληξη, οι παλιοί ότι ήταν να δώσουν το δώσανε, καλό ή κακό θα το κρίνει η ιστορία πια ούτε καν οι τηλεκριτικοί ούτε καν οι κοινωνίες. Θα το κρίνει η ιστορία όπως θα κρίνει τους πολιτικούς όπως και τους πολίτες αυτής της χώρας όλους όσους υπάρχουν σε μία κοινωνία και ο καθένας μπορεί να ρίξει στον άλλον τη μπάλα, να φύγει η μπάλα από μένα και να τη ρίξουμε μετά όλοι μαζί στην εξέδρα, φταίει ο Χατζηπετρής που λέει και το τραγούδι . Ναι νομίζω ότι το μέλλον ανήκει στους νέους η τηλεόραση πρέπει να δοθεί τώρα στους νέους, με εμπιστοσύνη μάλιστα.

Πως σχολιάζεται την απόφαση του δικαστηρίου για τον κ. Παπαγεωργόπουλο;

Εγώ τον Παπαγεωργόπουλο δεν τον έχω δει ποτέ στη ζωή μου,  δεν μου άρεσε και σαν δήμαρχος δεν θα τον ψήφιζα ποτέ μου. Μ’ αρέσει ο  Μπουτάρης θα ψήφιζα πάντα τον αντίπαλο του Παπαγεωγόπουλου, δεν μου κάνει σαν τύπος. Θεωρώ αρένα όμως αυτό που έγινε θέλω να μαι πάντα στη ζωή μου δίκαιος άνθρωπος, θεωρώ ότι η απόφαση αυτή είναι  απόφαση για άρτον και θεάματα, είναι απόφαση αρένας, είναι απόφαση για να ικανοποιήσει κάποια χαμηλά ένστικτα. Όχι, το ισόβια το θεωρώ υπερβολικό και ξαναλέω για άλλη μία φορά δεν έχω συναντήσει ποτέ μου τον Παπαγεωργόπουλο, δεν τον ξέρω και δεν θα τον ψήφιζα και ποτέ μου, δεν μου πάει πολιτικά αλλά δεν θεωρώ σωστές αυτές τις τιμωρίες, δηλαδή να τον εκτελέσουμε να τελειώνουμε.